Van Holland naar Öland - 14 juni 2026 - dag 3 - Guesthouse Æbelnæs, Ny Æbelnæs, Denemarken

Wie deze blog regelmatig leest, weet dat het weer belangrijk voor ons is en dus bijna dagelijks onderwerp van gesprek: kunnen we naar buiten? Hoe lang hebben we tussen de buien door? Of kunnen we beter binnen blijven? Vanochtend bij het ontbijt leek het erop dat we eigenlijk pas in de loop van de middag droog weer zouden hebben, dus dan zouden we een stukje kunnen fietsen. De rest van de dag moesten we dan maar in de regen met de auto de omgeving gaan verkennen. Aangekleed, rugzak ingepakt, o ja, ook de regenjassen maar meenemen en we gingen onderweg wel ergens lunchen. Op het lijstje dat we van Laura kregen, stond Møns Klint, oftewel de kliffen van Møn, nog niet zo lang geleden tot Unesco Werelderfgoed bestempeld, bovenaan, dus dat was het plan. We reden via het wat grotere plaatsje Stege naar het noord-oostelijke deel van het eiland, waar je bij het GeoCenter Møns Klint kon parkeren om vandaar uit naar het strand te wandelen.

We zagen gelijk al dat we een behoorlijk hoogteverschil moesten overbruggen. Maar de Denen hebben prachtige houten trappen tegen de berghelling gebouwd waarover je in je eigen tempo naar beneden kunt lopen. Wij kozen voor wandeling 5, zo te zien zo’n twee kilometer. Toen we na heel veel traptreden bijna bij de zee waren zagen we de witte krijtrotsen al en de blauwe zee. Het was nog prachtig weer, dus Henk kon mooie plaatjes schieten. Daarna liepen we over het strand naar het zuiden en steeds waren er weer van die schitterend witte hoge kliffen te bewonderen. Het regende even, maar lang niet zoveel als was voorspeld. Toen we bij de volgende trap waren, begonnen we aan de terugweg, maar nu dus omhoog. Hoeveel meters zou dat eigenlijk zijn? We gingen het uitrekenen aan de hand van het aantal keren dat we 40 traptreden moesten opklimmen - thuis hebben we dus 40 traptreden van onder naar boven en dat is ongeveer 9 meter. Al tellend, hijgend en puffend kwamen we, met regelmatig een rustpauze, boven, Het rekensommetje was snel gemaakt: we hebben de trappen van ons huis 12 keer genomen, dus zijn ruim 100 meter gestegen. Bovenaan werden we gelijk voor de keuze gesteld, want er liepen twee paden, zonder handig bordje erbij. Helaas waren er ook geen Møners of andere Denen in de buurt om ons te helpen, dus we gingen maar linksaf, het wat intensiever belopen pad op. Dat liep na een poosje wel wat van de kust af, maar kijk, iets verderop ging het alweer naar rechts. Nou ja, jullie raden het al: we hebben wat extra kilometers afgelegd. Gelukkig ging het goed voor Henk, al bekende hij later wel dat het pittig was. Trots op hem!

Terug moesten we natuurlijk een andere weg hebben. Zo kwamen we in het weinig opwindende havenplaatsje Klintholm Havn terecht, waar gelukkig een simpel burgertentje open was. De visburgers, maar vooral de lekker zoute frietjes smaakten heerlijk na de fysieke inspanning. We stopten onderweg terug nog bij een bloeiend uienveld en bij het strand van Råbylille. Dat leek een uitstekende plek om, als het warm is, lekker in zee te zwemmen. Inmiddels hadden we al besloten dat we na de forse wandeling het fietsen zouden overslaan. Gingen we dan lekker naar ons huisje? Nee, er stond nog een cultureel uitstapje op de to-do-lijst. Ik had gisteren in Askeby al de Kunsthal 44Møn gespot en ook in het  Sommermagasinet Møn 2026 werd deze plek aanbevolen. We bezochten er de expositie van Danh Vo, een van oorsprong Vietnamese kunstenaar, die met zijn familie in 1979 als bootvluchteling door een Deens containerschip uit zee werd opgevist. Hij had ervan gedroomd om in de VS terecht te komen, maar dat werd dus Denemarken. Deze kunstenaar is zo te zien heel veelzijdig en hij haalt zijn onderwerpen overal vandaan. Wij vonden de verschillende, onder meer op de werken van Michelangelo geïnspireerde, beelden heel mooi. Danh Vo voegde daar nog regenboogkleuren aan toe en levende paddenstoelen. Er waren ook foto’s te zien en glazen stolpen met composities van bloemen en vogelbotjes erin. We praatten nog wat na met de aardige jongeman die de kaartjes verkocht. Leuk is dat Danh Vo op dit moment ook een expositie heeft in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Misschien iets voor onze trouwe volger en kunstliefhebber Greet?

Thuis in ons leuke huisje rustte ik even uit op een van de vele banken. Ik kijk mijn ogen uit hier. Er staan heel wat vintage Deense designmeubelen, veel antiek, grappige keramieken lampjes en er hangen kunstposters aan de muur. Veel planten ook. De eigenaren zijn wel heel zuinig, denk ik. Zo hebben we een Miele vaatwasser(tje) dat nog prima werkt, maar helemaal roestig is van binnen. Er is geen tv en alleen een klein bad om je in te wassen. Gisteren merkte ik dat 50 liter warm water, de inhoud van de boiler, vrij weinig is om in te badderen. Maar bij het douchen, met een losse slang die niet aan de muur vastgemaakt kan worden, mag je weer niet de muur of de vloer nat maken. Wel grappig allemaal. Dat geldt dan weer niet voor de keuken. Er staan kapotte borden in de kast en pannen met een kromme bodem, dus die passen niet op de keramische kookplaat, terwijl de antiaanbaklaag van de de koekenpannen al lang geleden is verdwenen. Je zou denken dat ze voor de 200 euro die je hier per nacht betaalt, wel eens naar de Ikea kunnen gaan voor wat nieuwe spullen.

We gaan weer een ouderwets spelletje Scrabble spelen vanavond, dat hadden we laatst in Frankrijk weer ontdekt. En in de reisgids kijken, want na morgen rijden we door naar Zweden en maken we nog ergens een tussenstop van vier dagen voordat we op Öland aankomen.