Corona Volente 2 - 22 september 2021, Olfino (Monzambano), Italië 

Vanmorgen bij het ontbijt was het tamelijk bewolkt en dat kwam goed uit, want er moesten boodschappen gedaan worden en we wilden naar een toeristeninformatie voor wat meer duidelijkheid over fietsroutes in de omgeving. Google Maps gaf aan dat het dichtstbijgelegen infocentrum in Sirmione zou zijn. Sirmione ligt op een heel smal schiereiland in het Gardameer en heeft een mooi oud centrum, maar ja welke zichzelf respecterende Italiaanse plaats heeft dat niet? Toen we daar rond half elf aankwamen, was het er al razend druk, vooral Duitsers en ook flink wat Nederlanders, hoeft er dan niemand meer gewoon te werken eind september? Gelukkig was er nog een parkeerplaats vlak bij het infocentrum, waar ze dit keer ook flink wat documentatie over fietsroutes hadden. De mevrouw die ons hielp sprak zo goed Engels, dat ik zei dat ze dat niet in Italië geleerd kon hebben. Goed gehoord, haar moeder was Engelse, vader Italiaan en ze was in Engeland opgegroeid. Toen we vroegen waarom het nog zo razend druk was, vertelde ze dat het waarschijnlijk aan het mooie weer lag. Het was nu wachten op een paar dagen achter elkaar regen en lagere temperaturen en dan zou het seizoen in een keer voorbij zijn.

Inmiddels was het overigens heerlijk zonnig geworden en omdat we er toch waren, zijn we nog maar even doorgelopen naar het Centro Storico. Inderdaad een prachtig fort en leuke pleintjes maar de authenticiteit was toch wel ernstig opgeofferd aan de toeristenmassa’s. Op de terugweg naar Casa Maremba kwamen we in Peschiera del Garda langs een Super Conad, waar we alle spullen voor de komende dagen probleemloos konden aanschaffen.

Na de lunch wilden we een klein fietstochtje maken langs een paar plaatsen in de nabije omgeving. De eerste poging om door te steken naar de rivier de Mincio mislukte en toen we de tweede keer weer dreigden vast te lopen, hebben we een stenig pad het dal in genomen, deels te voet, deels heel voorzichtig sturend. We konden al snel een bruggetje oversteken om op een pad langs een van de rivier afgetapt irrigatiekanaal te komen. Dat was weliswaar ook een grindweg, maar goed begaanbaar en het ging in de richting van ons eerste doel. Borghetto was ons door onze gastheer, Franco, ernstig aangeraden. Inderdaad een prachtig plekje, waar de rivier in meerdere vertakkingen onder en langs de huizen loopt, die helaas allemaal zijn omgebouwd tot restaurants. Er loopt een Strada Provinciale (SP) langs het autovrije dorpje, die de rivier oversteekt over een 14e-eeuwse brug die destijds aan beide kanten toegangspoorten had. Daar is maar een beperkt deel van overgebleven, maar of dat te wijten is aan Napoleon Bonaparte, die hier in 1796 een slag tegen de Oostenrijkers won, konden we niet zo snel achterhalen. 

We hebben na het sightseeën en een paar foto’s de rivier een stuk stroomafwaarts gevolgd over de E6, het rustige, maar saaie fietspad van Peschiera naar Mantova. Na een tijdje was er een brug om over te steken richting Volta Montovana en ging het meanderend over een rustig asfaltweggetje door een licht glooiend agrarisch landschap terug naar Borghetto. Om nieuwe teleurstellingen te voorkomen, hebben we vandaar de wat drukkere SP weer naar ons huisje genomen, wat nu prima te doen was. We waren nog net op tijd om ons nog even bij het zwembad te installeren, maar toen het op zwemmen aankwam, moest ik het dit keer alleen doen ;) Morgen staat er een wat langere tocht langs de oostkant van het Gardameer op het programma.