Lekker naar Terschelling - 20 augustus 2025 - dag 5 - Oosterend, Terschelling

De weersvoorspellingen zijn steeds niet zo gunstig voor Terschelling, maar gisteren viel het erg mee en ook vandaag is het een mooie dag geworden. We hadden wel wat tijd nodig om op gang te komen: na het ontbijt bleven we nog lekker omhangen, er viel een regenbuitje, en toen dat weg was, kleedde ik me pas aan om naar het buurtsupermarktje te rijden voor broodjes. Toen merkte ik al dat het waaide dat het rookte.

Na de lunch zouden we dan toch eindelijk op pad gaan. Natuurlijk weer met wat hindernissen -  vergeten te smeren, vergeten de bidons mee te nemen - maar toen ging het vlot, want we vertrokken met gierende noord-oostenwind, langs het drooggevallen Wad. Dat was prachtig, want de zon scheen volop en de kleuren waren zo mooi! Na een halfuurtje cruisen in de twaalfde (van de veertien) versnelling, stopten we even bij de beeldententoonstelling Beelden uit zee, alweer een aan Oerol gelieerd initiatief. Prinses Beatrix verrichtte de opening, zagen we op het bijbehorende bord. In West-Terschelling aten we eerst een ijsje bij bakker Scheerman en gingen toen op zoek naar de Hema. Ik had vanmorgen bij het afwassen een kopje laten kukelen, kapot. Er staan nu drie nieuwe in de kast.

Terug fietsten we natuurlijk een andere route: wie met Henk op pad is, kan nooit langs dezelfde weg heen en terug. Dat zou nu ook heel onverstandig zijn geweest, want langs het wad was er geen enkele bescherming tegen de bulderende wind, kracht 4 à 5. Wij reden daarom door de duinen naar West aan Zee, daarna naar Midsland aan Zee en boven langs Formerum naar Oosterend, en langs die weg zorgden bosjes en windsingels af en toe voor wat beschutting. Desondanks kwamen we redelijk afgepeigerd thuis.

Na het douchen was het al snel tijd om te gaan eten bij het goed aangeschreven restaurant De Heeren van der Schelling, hier 100 meter vandaan. We hebben daar klassiek en heerlijk gegeten, een voorgerechtje met paling, daarna ossenhaas voor Henk en voor mij een grote pan mosselen met sausjes, frieten en sla. Voor een dessert was geen plaats meer. Op de terugweg zagen we dat de paarden weer in de wei stonden, tegenover ons huisje. In het mooie avondlicht kon Henk er nog een paar foto’s van maken. Het zwart-witte paard op de foto, met zijn mooie sokken, is een Shire paard, een Engels ras. Ik denk dat de grote huifkarren die we hier zagen rijden, door deze stevige en sterke paarden worden getrokken.

34 km gefietst