Alpe-Adria, dag 12, 2 juni 2024, Albergo Belvedere, Tricesimo, Italië

Toen we ons vanmorgen om 8 uur in de eetzaal meldden, stond er al een prachtig ontbijt klaar aan een tafel gedekt voor vier. De baas had goed ingeschat dat we ook bij het ontbijt weer graag met Hendrik en Sona aan tafel wilden zitten. Er waren zachtgekookte eitjes, sap, yoghurt en broodjes met een grote schaal beleg. Daarna was het tijd om af te rekenen, de tassen de fietsen te hangen en veel vrolijke foto’s te maken.

We fietsten nog een aantal kilometers over de fantastische fietssnelweg. Die was vandaag nog mooier dan gisteren, want de zon scheen uitbundig en er waren hoge bergtoppen en heel veel groen te bewonderen. Bij een indrukwekkende waterval namen we afscheid van onze nieuwe  Duitse vrienden, met uitnodigingen over en weer om elkaar in Hamburg of Groningen te bezoeken. Het is altijd weer bijzonder om te merken hoeveel je gemeen hebt met je medefietsers en hoe gemakkelijk je samen praat en lacht. Hoewel ik gisteravond, na zoveel uren in mijn geheugen te hebben moeten graven naar Schwere Wörter als Schriftsteller of Klamotten en me afvragen welke naamval nu weer van toepassing was, wel bekaf was.

Bij het plaatsje Moggio Udinese kwam er een einde aan de fietsracebaan en moesten we beslissen of we een stukje over de autoweg naar Carnia zouden rijden of dat we het volgens Benjaminse slechte, onverharde pad gingen nemen. Eerst maar eens kijken, want het van Chris en Titia geleende boekje dateert alweer van 2014. En wat bleek: ook hier hebben de plaatselijke autoriteiten weer geld en moeite gespendeerd om de vele fietsers van de Alpe-Adria ter wille te zijn. Het rustige weggetje was keurig verhard en beeldschoon: een zee van bloemen, waaronder de heerlijk ruikende jasmijn, muurtjes van rotsen met daartussen plukjes heel fijne varens en zicht op de rivier de Tagliamento. Die mooie ijsblauwe rivier, met een bedding van wel 500 meter breed, deed ons erg denken aan de Haast River in Nieuw-Zeeland. We zagen op de droge stukken hier en daar campers staan en er lagen veel mensen heerlijk te zonnen op een meegebrachte ligstoel. Wij hadden daar ook wel willen gaan liggen en ter afkoeling even zwemmen in het heldere water, maar we voelden een lichte tijdsdruk omdat er voor vroeg in de middag onweersbuien waren voorspeld.

Toen we aankwamen in het fraai gerestaureerde stadje Venzone (tijdens de grote aardbeving van 1976 bijna geheel verwoest), was het nog te vroeg voor de lunch. Het volgende stuk voerde alweer over een uitzonderlijk fraaie weg langs de rand van de bergen. Toevallig ontdekten we onderweg het Laghetto di Cornino, een felblauw meertje met afwisselend wit zand en groene plantenpollen op de bodem, waardoor een grillig patroon en mooie kleurcontrasten ontstaan. Je mag er omheen wandelen, maar verder niets, niet zwemmen, niet vissen - al las ik op het informatiebord wel dat ze onlangs forellen hebben uitgezet in het meer. Die mogen kennelijk ongestoord rondzwemmen, tot ze misschien wel uit het water worden gevist door de griffone, de gier, een hier weinig meer voorkomend vogelras dat ze rond het meer willen laten repatriëren.

Inmiddels hadden we een kleine 50 km  gefietst en waren we toe aan de lunch. Helaas, de twee restaurants die we in de kilometers daarna zagen, waren dicht. Omdat het uitgebreide ontbijt inmiddels wel tot de laatste calorie was verbrand, zijn we in Maiano de Lidl ingelopen voor broodjes, sap en kersen. Het daarna op de stoeprand van het bijbehorende parkeerterrein zittend verorberen van die etenswaren riep déjà-vues op van eerdere ongezellige gebrek-aan-betere lunchplekken, inclusief de medelijdende blikken van andere supermarktklanten.

Met een volle maag stapten we op de fiets voor de laatste twintig kilometer. Poeh, het was drukkend warm inmiddels onder een snel opkomend wolkendek en de omgeving was opeens een stuk minder leuk, ondanks plaatsjes met leuke namen als Susans en Colloredo. Ook moest er nog flink geklommen worden, nooit leuk als je je energie eigenlijk nodig hebt voor het verteren van je lunch. Jaja, het venijn zat weer eens in de staart. Maar eindelijk kwam dan toch het einddoel, Tricesimo, in beeld. We grapten nog: kijk, daar boven op die berg ligt vast Albergo Belvedere, maar toen we het hotel in Google invoerden, luidde de omschrijving van de route: 1,9 kilometer, voornamelijk vlak. Tja, Google is kennelijk toch op auto’s ingesteld, want inderdaad, we moesten nog een heel eind omhoog om van het prachtige uitzicht van de Albergo te kunnen genieten. Maar toen was het leed ook geleden, want we hebben een fijne ruime kamer en we hoefden het pand niet te verlaten voor het eten. Dat was weer heerlijk: perfect klaargemaakte inktvis en tartaar vooraf, gevolgd door zeebaars in pistachekorst en lekkere gegrilde kip.

Inmiddels, om half 10, is eindelijk, na wat inleidend gerommel en bliksemschichtjes, de regen losgebarsten. Goede timing, want wij hebben tijdens het fietsen geen druppel gevoeld.

Vandaag gefietst: 67 km, 370 hoogtemeters