Alpe-Adria, dag 11, 1 juni 2024, Albergo Martina, Chiusaforte, Italië 

Toen we gisteren onze Albergo boekten, was de weersverwachting redelijk gunstig: aanvankelijk zonnig, met na een uur of 1 kans op wat gemiezer en pas later echte regen. Toen we vanochtend wakker werden, scheen inderdaad de zon, maar toen we om klokslag negen uur de deur van het appartement achter ons dicht trokken, vielen net de eerste druppels. De eerste paar km bleef dat zo, maar vlak nadat Marja zei: ‘als het niet erger wordt, doe ik het ervoor’ werd het helaas toch erger…..

Halverwege Arnoldstein was er een brug afgesloten wegens hoog water. Het water van de Gail, de rivier waar we nu langs omhoog moesten, had overigens nog minstens twee meter ruimte. We hadden wel gezien dat er een alternatieve route was en dat ging prima tot we ergens een afslag naar rechts hadden gemist. Op zich niet ernstig, maar we begonnen inmiddels aardig verkleumd te raken en met wolken tot onderin het dal zag het er niet naar uit dat we snel van de regen af zouden zijn. Toen we in Neuhaus een bordje richting Bahnhof zagen, konden we de verleiding dan ook niet weerstaan om te kijken of er treinen de goede kant op gingen. Helaas, wel naar Arnoldstein, 6 km verderop, maar verder niet in een richting waar we wat mee konden. Nog even door dus. 

In Arnoldstein, dat vlakbij het drielandenpunt van Oostenrijk, Italië en Slovenië ligt, zagen we al snel een café waar flink wat andere fietsen geparkeerd stonden. Binnen was het een gezellige boel, vooral dankzij een clubje Poolse fietsers, met begeleider in een flinke bestelwagen, die al voor elven hadden besloten dat het niks meer zou worden vandaag. Koffie, apfelstrudel, een paar limoncelli de man en daarna nog een schnaps van de zaak zorgden voor een opperbeste stemming bij de heren.

Wij hadden zelf de moed nog niet opgegeven en de nieuwste  weersverwachting gaf aan dat het na de middag vrijwel droog zou worden en blijven. Na allebei een potje thee waren we van binnen weer warm en Marja’s voeten voelden ook al niet meer ijskoud onder mijn rechterdijbeen, dat ze als straalkacheltje benutte. 

Vooruit, het was weer vrijwel droog, dus in ieder geval verder naar Tarvisio, zodat we tenminste in Italië terecht zouden komen. Het boekje van Paul Benjaminse had ons gewaarschuwd voor een aantal nutteloze klimmetjes op dit deel van de route, die we konden vermijden door op de oude hoofdweg te blijven rijden. Kijk, dat is informatie waar je iets aan hebt. Die weg is normaal heel rustig, maar vanmorgen werden we ingehaald door een Oostenrijkse Vespa-club, die kennelijk een uitje had georganiseerd. Er kwamen minstens 200 van die vrolijk toeterende en smerig walmende scootertjes langs, vooral in pasteltinten en regelmatig versierd met een mandje en bloemetjes. 

Vlak voor Tarvisio begon er een soort van fietssnelweg over het talud van een voormalige spoorlijn. Tweebaans over uitstekend asfalt, geen ander verkeer, dat was het betere werk. Het was inmiddels ook echt droog geworden, dus we besloten om door te zetten naar ons geplande einddoel. Aanvankelijk nog wel voortdurend klimmen, maar nooit steil, en dan de beloning: ruim 30 km alleen maar naar beneden. We kwamen het laatste stuk door wel 20 tunnels, waaronder eentje van bijna een km, waarbij de led-verlichting per segment pas aanging als je eigenlijk alweer in het donker reed. Marja sloeg zich er kranig doorheen. De Alpe-Adria is razend populair onder fietsers en dat is geen wonder gezien de schitterende ambiance en de uitstekende faciliteiten. Regelmatig een terrasje, veel plekken waar je zonodig aan de fiets kunt sleutelen of je banden kunt oppompen en heldere bewegwijzering.

Onderweg kwamen we Hendrik en Sonja ook weer tegen en die bleken hetzelfde hotel te hebben geboekt als wij. We spraken af om vanavond samen te gaan eten. Ons eerste Italiaanse maal was een verademing na de zware kost van Oostenrijk, de Friuliano smaakte heerlijk en het was ook nog eens erg gezellig, dus dit stukje wordt wat later dan normaal geplaatst.

Vandaag gefietst: 73 km en 423 hoogtemeters