Van Holland naar Öland - 19 juni 2026 - dag 8 - Toftahöjden 7, Växjö, Zweden

Een perfecte dag was het vandaag. Het was bij het opstaan al stralend weer en dus was de werkbespreking kort. Naar buiten om lekker te fietsen, maar ook: kennismaken met een Zweeds feest. Wiveca had ons er al op gewezen dat vandaag Midsommar wordt gevierd in Zweden, een nationale feestdag met een paar vaste rituelen. Op de website van de gemeente Växjö hadden we gezien dat we naar Evedal Badplats moesten om dit mee te maken. Het begon om 13.00 uur, dus we reden eerst een leuk rondje door het groene bosrijke agrarische land, met hier en daar een rood houten huis of boerderij, vaak getooid met de wapperende geel-blauwe nationale vlag. Toen we bij Evedal aankwamen, was het nog niet heel druk, dus we konden zelfs nog op een bankje zitten om te lunchen met een lekkere snack waarvan de naam me is ontschoten. Het was een gefrituurde pannenkoek belegd met kaas, rode ui, garnalen, zure room en kaviaar.

Van waar wij zaten, konden we goed zien dat een groep in ouderwetse klederdracht geklede mensen zich opstelde bij de meiboom, een kruisvormig houten gevaarte dat met bladeren en bloemen was versierd. Op Wikipedia vond ik deze informatie:

Het is traditie dat er een meiboom (majstång of midsommarstång in het Zweeds) wordt geplant. Vaak gebeurt dit centraal in het dorp op bijvoorbeeld een hembygdsgård maar bij mensen thuis komt ook voor. De meiboom is voorzien van berkenbladeren en bloemen. Nadat de meiboom is geplaatst, wordt eromheen gedanst door jong en oud. Per streek kan de meiboom er anders uitzien. In de basis is het altijd een kruisvormige boom. Traditioneel wordt er deze dag haring, aardappels en aardbeien gegeten. Verder wordt er veel gedronken. Jonge meisjes plukken bloemen om ze onder hun hoofdkussen te leggen in de hoop op mooie dromen over hun toekomstige echtgenoot. Het versieren van huizen met groen werd geacht geluk te brengen voor de bewoners.

De boom werd vlot overeind gezet en stevig verankerd midden op het grote grasveld waaromheen de plaatselijke bevolking en wat toeristen zich hadden verzameld. Daarna volgde de toespraak van de burgemeester, kort maar krachtig. Op de muziek van een violist, een accordeonist en een zanger kwam de groep volksdansers in beweging, een geweldig leuk schouwspel, waar Henk veel foto’s van maakte. Het viel ons op dat er niet uitbundig gefeest werd door de Zweden, er was ook geen luide muziek en ik zag, anders dan Wikipedia vermeldde, dat er (nog) geen alcohol gedronken werd. Dat zullen ze later wel thuis doen, denk ik. Ik vermaakte me natuurlijk ook met kijken naar het publiek. Ik zag tot mijn genoegen heel wat meisjes en vrouwen met die mooie bloemenkransen in het haar en velen hadden ook de traditionele witte kleding aangetrokken, maar het was vooral een gemoedelijk en kleurrijk gebeuren. De zon scheen vol op onze nog wat bleke armen en benen, dus op enig moment hielden we het, na nog een ijsje bij een van de kraampjes, wel voor gezien. Henk had een leuk weggetje naar ons huisje gevonden dat we nog niet eerder hadden gefietst. Daar zaten wat pittige klimmetjes in, die ervoor zorgden dat we lichtelijk verhit en bezweet van de fiets stapten. En nu? vroeg Henk. Wat dacht je, zwemmen natuurlijk! Bij het meertje was verder helemaal niemand, dus we doken lekker bloot in het heldere en koele water. Weer opgedroogd zaten we op de steiger nog een tijdje zielsgelukkig uit te kijken over het prachtige meer. Ik plukte op de terugweg omhoog wat lange grashalmen en wilde bloemen, zodat ik, net als de moeder en dochter die Henk bij Evedal Strand kiekte, op de foto kon met zo’n mooie krans op mijn hoofd.

Een beschaafde 45 km afgelegd met 370 hoogtemeters, vooral dankzij die laatste klimmetjes.

Morgen naar Öland!