Waar is het voorjaar? - 26 mei - dag 9 - Le Veenbahn, Deidenberg, België

We wilden vandaag vroeg op de fiets zitten, want gisteren was ik in de loop van de middag wel wat oververhit geraakt, wat overigens met wat extra grote glazen water en een tijdje binnen blijven in ons koele appartement snel beter was. Op tijd opstaan dus en snel ontbijten, geen kunst want na twee dagen dichte winkels was de koelkast niet meer zo goed gevuld. Het was nog heerlijk koel toen we de heuvel afdoken naar het dorp om de aansluiting op de Vennbahn op te zoeken. Na die afdaling ging het de andere kant op en flink ook: we hebben wel zo’n drie kwartier achter elkaar geklommen, 250 hoogtemeters in totaal. Maar omdat dat geleidelijk gaat op zo’n oud spoorbaantraject, word je er niet echt moe van. Ook weet je dan we op de terugweg die lange gestage klim zouden gaan verzilveren tegen een even lange soepele afdaling. Op het hoogste punt aangekomen stelden we de terugtocht nog heel even uit door van de Vennbahn af te buigen richting Duitsland. Zo ver zijn we overigens niet gekomen, want in het dorp Bütgenbach, nog in België, zagen we een bakker die vast wel iets lekkers verkocht om de verbrande calorieën aan te vullen. De aardbeiennwafels met slagroom aten we buiten op een bankje op. Mijn oog viel op de winkel ernaast: Apu Kuntur, waar ze alpacawollen producten verkochten. Nu had ik in Nieuw-Zeeland ooit eens heerlijke sokken van dat materiaal gekocht en tijdens de vele koude dagen daar in mijn fietsschoenen gedragen, maar ik ben ze onderweg tot mijn spijt verloren. We grepen onze kans en kochten vier paar sokken: twee voor mij, een voor Henk en een heel klein paartje voor het nieuwste kleinkind van Kees en Aly.

De terugweg was zoals verwacht heerlijk: we sjeesden zonder al te veel inspanning vlak achter elkaar, als een treintje inderdaad, met een flinke vaart naar beneden. Jammer dat om de zoveel kilometer weer de bekende rode hekken opdoemden, waar je toch even vaart moet minderen voor het kruisende verkeer. De omgeving was weer schitterend. Zo groen, zo fris, zelfs de koeien leken wel door de wasstraat gehaald met hun glanzende zwart of bruin met wit gevlekte vel. Grote bossen van mijn favoriete bloemen, de paarse lupinen, maakten het plaatje helemaal af. Henk kweet zich weer van zijn vaste taak om er mooie foto’s van te maken.

Na 44 km waren we weer in ons huisje. Aan het eind zat nog een kort maar stevig klimmetje bij inmiddels zo’n 29 graden, dus vloeiden de zweetdruppels alsnog rijkelijk. We lunchten met de van gisteren overgebleven spekpannenkoeken. Omdat we morgen een groot deel van de dag in de auto zitten, moesten er nog wel wat boodschappen gedaan worden, wat we bij Carrefour deden, gecombineerd met wat sightseeing. Het uitzoeken van een restaurant voor vanavond was vervolgens weer geen eenvoudige klus. De helft van de gelegenheden is dicht, we hadden geen zin in een avondvullend programma in een Michelinsterrentent en wat overbleef maakte ons ook niet echt enthousiast. We belandden uiteindelijk bij Chez Gerty in Waimes, waar we lekker op het terras konden zitten. Het eten was goed, al moesten we er eindeloos op wachten. Dit was dus onze laatste vakantiedag. Ik had hier nog wel wat langer willen blijven, bijvoorbeeld om te zwemmen in een van de mooie meren in de omgeving - dat lukte vandaag niet door allerlei onhandige omstandigheden.

Dank allen weer voor het meebeleven van onze avonturen en voor jullie leuke commentaren. Tot de volgende reis!