Alpe-Adria, dag 1 & 2, 23 mei 2024, Hotel Bergschlösschen, Bamberg, DE

Gisterenmorgen om 9 uur precies reden we met de auto de Westerbinnensingel uit voor 4 weken fietsvakantie in Oostenrijk, Italië, Slovenië & Istrië, met als hoofdmoot de Alpe-Adria fietsroute. Eigenlijk hadden we al minstens een dag eerder willen vertrekken, maar de vakantiefietsen waren niet op tijd klaar, omdat er nog een paar onderdelen bij Rohloff besteld moesten worden. De Alpe-Adria loopt van Salzburg naar Grado, een Italiaans stadje aan de Adriatische Zee. De route gaat dwars door de Alpen maar is niet extreem zwaar, omdat er een strategisch stukje met de trein wordt afgelegd.

We hebben de heenweg in tweeën gesplitst om geen al te lange reisdagen te hebben en een blik op de kaart leerde dat Bamberg, net in Beieren, een mooi einddoel voor de eerste dag zou worden. Het was gisteren prima reisweer, bewolkt en koel en maar af en toe een drupje regen. Bamberg blijkt een bijzonder fraaie stad te zijn: de Altstadt is werelderfgoed, vanwege het vele water heeft het de bijnaam Duits Venetië en het het is ook nog eens de (zelfbenoemde?) bierhoofdstad van Duitsland. Omdat het vandaag prachtig weer zou worden en de omgeving hier ook mooi is, hebben we een hotel voor twee nachten geboekt. Het ligt vlak buiten het oude centrum, maar wel 100 erg steile hoogtemeters de berg op. Er komen was nog even een probleempje; de routeplanner van de Volvo wilde ons per se dwars door de oude binnenstad een brug over hebben die er al een tijdje uit ligt door werkzaamheden. Google Maps bracht gelukkig uitkomst.

Eenmaal aangekomen bleek het restaurant van het hotel niet open te zijn en het door het hotel aangeraden alternatief evenmin. Een kolfje naar de hand van Marja, die al snel het hooggewaardeerde restaurant Kleehof had gevonden; dat ook nog eens voldeed aan een ander selectiecriterium: er moesten asperges op het menu staan. Niet heel ver weg, maar toch een half uur lopen langs veel van het fraais dat de Altstadt te bieden heeft. Het eten was heerlijk (asperges met bronforel voor Marja, en een zalmforelpasteitje voor mij, beide vergezeld van plaatselijke wijntjes, zelfgemaakt ijs en crème brûlée als dessert), maar toen moesten we nog wel even die vermaledijde berg weer op.

Vanmorgen was het inderdaad stralend weer, dus na het ontbijt hebben we ons in fietskleding gehuld, ons de berg laten afzeilen (helaas niet supersnel want heel veel kasseien) naar de VVV om een boekje te halen met fietsroutes en een bezoek gebracht aan een fietsenwinkel om een ‘Handyhalter’ aan te schaffen, zo’n dingetje voor aan je stuur waar je je mobieltje in kunt doen. Die van mij zat nog thuis op de racefiets - puntje voor de paklijst. De luxe fietsenmaker had er wel eentje die echt de hoofdprijs kostte. Hij wilde hem ook wel even op de fiets monteren, in ruil voor ‘Ein kleines Trinkgeld’. Ik heb maar net gedaan alsof ik dat laatste niet had begrepen en ik heb hem lekker een half uurtje laten zwoegen voordat het geheel goed verankerd zat - hij had inmiddels wel het bloed op de handen staan van het gemene metalen stripje, waarmee de boel bevestigd moest worden.

Inmiddels was het bijna middag voordat we ons op de geselecteerde route (inmiddels ingetekend op Strava) konden begeven en het weer dreigde ook nog eens om te slaan. Vlak voor we de bebouwing achter ons lieten, begon het te druppen en daarna al snel te plenzen. Gelukkig zagen we de bui al hangen en hadden we net op tijd een afdakje gevonden voor onszelf en de fietsen. Het bleef bij die ene bui, dus toen het weer bijna droog was hebben we de draad weer opgepakt. Net als met de fietsknooppunten in ons land gaat een fietsroute hier niet uitsluitend over asfalt. De bospaden waar we al klimmend op werden getrakteerd waren wel mooi dus we hebben de modder maar voor lief genomen.

In Burgebrach gingen we op zoek naar een bakkerij. Die vonden we bij de REWE, niks mis mee, zoals we vorig jaar op de Dollardroute al hadden ontdekt. In het koffiehoekje zat het vol met locals en een van hen begon gelijk te wijzen op onze fietsen en zich uit te putten in wetenswaardigheden over het parcours dat wij nog voor de boeg hadden: we zouden door zijn woonplaats Stappenbach komen en in het volgende dorp met een pontje de rivier gaan oversteken. Met een goed gevulde maag begonnen we aan het tweede deel van de route. De weg naar Pettstadt ging grotendeels geleidelijk omlaag over een voormalig spoortraject. Vlak achter Pettstadt wachtte ons nog een kleine teleurstelling - het zo vrolijk aangekondigde fietsveer over de Regnitz was gestremd wegens te hoog water, dus moest er nog een alternatief voor de laatste 10 km worden gevonden. Toen dat ook gelukt was restte nog de klim naar het hotel, die we ondanks hellingspercentages in de dubbele cijfers in een keer fietsend hebben volbracht :).

Restaurant Einhornskeller was vandaag wel open. Dichtbij (slechts voor de helft de berg weer af), met Biergarten waar het zelfgebrouwen bier werd geserveerd en lekker eten dat ook nog eens vlot werd geserveerd. Mijn Kellerbier was voortreffelijk, Marja’s alcoholvrije Jever Fun smaakte nergens naar. Weinig fun dus, maar toen ze naar de WC ging werd ze weer opgevrolijkt door de lokale humor: de heren moesten achter de deur met ‘Einhorn’, de dames achter die met ‘Keinhorn’ ….

Vandaag gefietst 53 km, 350 hoogtemeters. Morgen reisdag dus waarschijnlijk pas overmorgen het volgende verslag.