Alpe-Adria, dag 3 & 4, 25 mei 2024, Landgasthof Bauerngirgl, Bayerisch Gmain, DE

Gisteren was een reisdag, niet zo’n heel lange: we waren ruim op tijd in Gmain, dat aan de voet van de Alpen ligt. Was het onderweg lange tijd niets dan groen, groen, groen heuvelland waar we doorkwamen, het laatste uur zagen we echte bergen aan de horizon oprijzen en langs de weg verschenen grote chalets met bloembakken aan het balkon. Mooi! We konden pas om 4 uur inchecken in het hotel, dus doodden we de tijd met een kleine wandeling naar een als grote aardbei vermomd fruitstalletje, even zitten in een parkje bij een kapelletje en het opeten van de zoete aardbeien. Net als je in Amerika gehecht raakt aan die bruine, afgeleefde motels, zo voelen we ons in Duitsland bijna thuis In hotels als Gasthof Bauerngirl: kale maar brandschone kamers, met slechts het hoognodige aan meubels en zelfs niet iets lelijks aan de muur. Het ontbijt vanmorgen was, hoewel niet slecht, ook al zonder enige kraak of smaak, uiterst basic en geserveerd in een eetzaal met plastic bloemen, scheef hangende schilderijtjes en geruite gordijntjes met een rode strik erom.

We hebben wel goed geslapen in de bedden die met een synthetisch dekbed zijn opgemaakt en na het ontbijt waren we voor ons doen vroeg klaar voor een rondje op de fiets. Omdat we hier al wat ten westen van Salzburg zitten, zouden we een stukje van de route missen. Die begint immers bij de Bahnhof in Salzburg. Dat was daarom het eerste doel van vandaag. Henk had de route van Benjaminse op zijn telefoon kunnen laden, dus dat leek gemakkelijk. Het was fris, maar lekker fietsweer. Toen we na een uurtje keurig de fietsbordjes Salzburg volgend op het industrieterrein bij het vliegveld van Salzburg belandden, bleek dat we niet helemaal goed gereden waren. Ach, met wat bochten en doorsteekjes kwamen we toch terecht in wat op het centrum leek: mooie winkels, pleinen met in snoepjeskleuren geschilderde oude huizen en heel veel volk op de been voor de zaterdagse boodschappen. Ik was jaren geleden eens een dagje met de trein naar deze stad gereisd vanuit Bad Gastein, waar mijn derde poging om te leren skiën weer jammerlijk was mislukt. Henk, Jan en Els vermaakten zich wel in de sneeuw, dus ik ging lekker een dagje shoppen. Ik herkende eigenlijk niets vandaag en naar het station, waar ik destijds toch moet zijn uitgestapt, bleven we maar zoeken, al zagen we wel een trein over een spoorbrug rijden. Een beetje chagrijnig zijn we voortijdig omgekeerd, we kregen het een beetje koud en waren blij toen we Cafe am Kai zagen aan de oever van de rivier de Salzach. Koffie, chocolademelk en taart zorgden al snel voor een beter humeur en nadat we twee broodjes hadden gescoord op de sfeervolle markt op de Mozartplatz - ja, alles in deze stad staat in het teken van deze beroemde componist — zijn we begonnen aan de terugweg, deze keer wel over de officiële route van Benjaminse.

Er was voor later vanmiddag regen voorspeld en die kwam helaas al wat vroeg uit de lucht vallen. Henk keek nog eens goed naar de kaart en zag toen een kortere weg naar huis. Er stond wel een bordje bij dat ons had kunnen afschrikken: het was een bochtig parcours, met hellingen tot 22%. Maar ach, wie maalt daarom als we daardoor lekker snel onder de warme douche konden staan? De klim begon gelijk al, maar het ging verrassend goed. Dat kwam vast door mijn regelmatige deelname aan de spinninglessen op de sportschool, sprak Henk. Maar, toen we voor ons gevoel al bijna in Gross Gmain moesten zijn, voelde Henk toch nattigheid - en niet alleen van de inmiddels gestaag vallende druppels. Na veel gestaar op ons beider telefoons was de bittere conclusie dat we helemaal de verkeerde kant waren opgereden. En het ging net zo lekker! Maar ja, wat moet je? Ons broodje opeten, een poosje mopperen, kijken naar de lucht: blauw! en toen dus dat hele eind terug, wel voornamelijk bergaf gelukkig. Het laatste stuk ging best vlot en na weer een bezoekje aan de Grote Aardbei was die warme douche de beloning voor het harde werken. De rest van de middag was het heerlijk toeven in bed. Of de beloofde regen nog is gevallen? Niets van gemerkt.

Gisteravond hadden we op aanraden van de hotelbaas prima gegeten bij het Duits-Kroatische restaurant Dreisesselberg, tussen grote lokale families die enorme borden met vlees verorberden. Henk had fantastische lamskoteletjes en ik Spätzle met kaas en gefrituurde uitenringen, een geliefde Duitse specialiteit. We zijn er vanavond lekker makkelijk weer naartoe gegaan, met dit keer voor mij een enorme Wiener Schnitzel - when in Germany, do as the Germans do - en voor Henk een Balkanteller. Toen hij alle vleesvarianten schoon op had, waren de laatste herinneringen aan zijn falen als routekapitein gelukkig wel verdwenen.

Morgen gaan we echt met de fiets op reis! We gaan straks de tassen inpakken met alleen het hoognodige voor onderweg, de rest blijft in de auto wachten tot we over een paar weken hier weer terug zullen keren.

Vandaag gefietstst: 49 km, 430 hoogtemeters