Lanzarote, here we come - dag 10 - 30 maart 2026 - Casa Mélian, Playa Blanca, Lanzarote

Vandaag hebben we weer een geheel nieuwe fietservaring gehad: rijden met windkracht 6 op een elektrische fiets in een heuvelachtig landschap. Toen we vanochtend al vroeg met Albert op weg waren naar Costa Teguise - want als we in een andere omgeving willen fietsen, moeten we daar een fiets  huren - zagen we de palmbomen al zo ongeveer plat liggen en de golven van de zee waren woest en hoog. Gelukkig bleek dat we de zware e-bikes wel op de weg konden houden, in ieder geval op de heenweg, toen we tegenwind hadden. De voordelen van zo’n motortje lieten zich onder deze omstandigheden natuurlijk goed gelden: je moet wel stevig trappen en de wind maakt nog steeds veel lawaai om je hoofd, maar de hellinkjes glijden soepel onder je banden door, want je schakelt gewoon even terug en Eco maakt plaats voor Sport of Tour. Zo kunnen wij de Tour de France ook wel rijden.

Het eerste doel van de tocht was het plaatsje Mala en van daaruit reden we door naar Charcos del Palo, waar een prachtig zeezwembad was. Nu hadden we in de reisgids gelezen dat je hier naakt mocht zwemmen, maar al snel bleek dat je in dit goed weggestopte dorpje ook op straat de mensheid puur natuur en in al zijn varianten kunt bewonderen. Zag je dat? vroeg Henk mij op een gegeven moment, en ik wist precies wat hij bedoelde. Eén heerschap zwaaide zijn indrukwekkende klokkenspel wel heel muzikaal van links naar rechts terwijl hij ons tegemoet liep. We zagen helaas niemand, gekleed of ongekleed, in het zwembad. Dat zou ook wel dapper zijn geweest, want er sloegen regelmatig golven van tientallen meters hoog over de rand. Henk bleef een hele tijd wachten om de mooiste golven te kunnen fotograferen.

Zonder te hebben gezwommen hadden we toch honger gekregen en we besloten nog een klein stukje verder naar het noorden tegen de nog steeds woest waaiende wind in door te buffelen en te gaan lunchen in het restaurant waar we gisteren geen plekje konden krijgen. Op maandagmorgen was het veel rustiger en we zaten nu op het terras met een prachtig uitzicht op de zee en de ‘Blauwe Ruïne’, iets verderop. De tapas die we bestelden, viskroketjes, gefrituurde kaas met vijgenjam en natuurlijk een bordje Canarische aardappeltjes, waren uit de kunst en vormden een goede bodem voor het laatste stuk fietsen. Dat ging, nu voor de wind, heel gemakkelijk, maar er zaten ook stukken bij met zijwind. Ik voelde toen wel dat ik stevig moest gaan zitten om niet omver te worden geblazen. We hadden ondertussen contact gehad met de achterblijvers in Casa Mélian, die net aan de sushi zaten, maar Albert was weer zo lief om ons van Costa Teguise terug naar Playa Blanca te vervoeren.

We vliegen morgen terug naar Nederland, maar blijven zo lang mogelijk genieten van het warme weer. Omdat het niet gelukt is om in zee te zwemmen, duiken we in ons eigen zwembadje en daarna onder de douche.  We eten in hetzelfde restaurant als op onze eerste dag hier, in Brisa Marina.