Lanzarote, here we come - dag 9 - 29 maart 2026 - Casa Melián - Playa Blanca, Lanzarote

Toen we vanmorgen aan de late kant opstonden (zomertijd ook hier begonnen), was het bewolkter dan gisteren. Dat paste goed bij het plan om met de auto het eiland over te steken naar de noordkant voor een bezoek aan de Mirador del Rio, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over het eilandje La Graciosa en het nog iets noordelijker gelegen Isla de Montaña Clara. Dat was best een flink stuk rijden, dus na het bewonderen van het uitzicht was het de hoogste tijd voor koffie met appeltaart.

Het plan voor de weg terug naar het zuiden was weinig gedefinieerd, dus iedereen mocht wat roepen. Ik had gezien dat net voorbij Órzola (door Albert hardnekkig Gorgonzola genoemd) een leuk plekje zou zijn met wit zand tussen de zwarte lava met wat prachtig blauwe, beschutte stukjes zee, Caletón Blanco geheten. Het was er wel wat druk, maar inderdaad prachtig. Hier hadden ze van diezelfde halfronde muurtjes gemaakt als gisteren bij La Gería, maar nu als windscherm voor badgasten. Het water was diep genoeg voor pootjebaden, niet echt om te zwemmen.

De volgende stop was Arrieta. Marja had gelezen dat je daar heerlijk kon eten. De eerste paar restaurants waren vol, maar aan de rand van het dorpje zat El Charcon, met uitzicht op een piscina natural en Casa Juanita, een van de weinige huizen op Lanzarote die niet wit zijn. Na een paar heerlijke tapas vooraf arriveerde de rijk gevulde paella voor Marja & mij en alweer een sublieme schaal met gegrilde vis & zeevruchten voor Albert & Astrid. 

Op zich is ‘s middags uitgebreid eten heerlijk, maar de animo om daarna nog veel te doen is meestal erg gering. Zo ook vandaag. We stopten nog even in Costa Teguise om fietsen te reserveren voor morgen en toen heb ik de meute weer veilig naar huis gereden.

PS. De foto’s bij het verhaal van gisteren stonden bij de dag ervoor, staan er nu wel bij!