Lanzarote, here we come - of niet?  - dag 3 - 23 maart 2026 - Casa Melián - Playa Blanca, Lanzarote

Toen we gisteravond na de heerlijke visschotel in Restaurant Brisa Marina weer terug waren in onze prachtige bungalow, ontbrak het mij aan energie om nog een verslagje te maken. Iedereen was volledig afgepeigerd na opnieuw een lange dag onderweg, die gelukkig wel op de plek eindigde waar we nog een week gaan doorbrengen. Vlak voor we gingen slapen vroeg Astrid aan Marja, “Hoe laat vliegen we morgen?” Die schoot omhoog uit haar stoel en het duurde even voordat ze het geintje door had. 

Gistermorgen begon heel relaxt met een uitgebreid ontbijt in het hotel. De gecharterde bus terug naar het vliegveld stond keurig op de afgesproken tijd (10:30 u) klaar en op een half uurtje file na, vlak voor de afslag naar de Aeropuerto de Gran Canaria, ging dat vlot. De geplande vertrektijd was half twee, dus we konden rustig inchecken en lekkere lunchbroodjes aanschaffen voordat we met de bus naar hetzelfde vliegtuig als gisteren  werden getransporteerd. Iets over half twee waren alles en iedereen weer ingeladen. Het cabinepersoneel was vrolijk na een lekkere lange nacht, dus de vooruitzichten waren eventjes prima. Dezelfde gezagvoerder heette ons allen opnieuw welkom maar wist de sfeer meteen danig te verpesten met de mededeling dat het nog zeker anderhalf uur ging duren voordat we mochten opstijgen. Op Lanzarote was het nog steeds beroerd weer en dankzij het extra verkeersaanbod waren er weer flinke wachttijden voor het landen. Als pleister op de wonde kregen we allemaal het zoveelste bekertje water, ditmaal met een KitKat erbij. De motoren mochten nog niet aan, dus de airco deed het ook niet. Vervelend, want op Gran Canaria scheen de zon volop en het werd erg warm. Om kwart over drie vertrokken we uiteindelijk voor een korte vlucht met prachtige uitzichten en we mochten zowaar in een keer landen, weliswaar met rugwind en daarom tamelijk ruig.

Ik heb de indruk dat TUI tamelijk laag in de pikorde van de luchtvaartmaatschappijen staat, want eerst mochten we nog een half uurtje wachten tot de bussen kwamen en de mobiele trap werd gebracht en daarna ruwweg even lang voordat de koffers in beeld kwamen. Nu alleen nog even de auto ophalen. Eerst een stukje lopen naar de shuttle die ergens achter op de publieke parkeerplaats stond. We stonden niet op de lijst van mensen die de chauffeur verwachtte, maar mochten toch mee naar het kantoortje. Dat niet op de lijst staan was natuurlijk een voorteken. Ondanks mijn mailtje van de avond ervoor dat we de auto pas een dag later zouden komen oppikken, was onze boeking opgeheven vanwege een ‘no show’ en was de betaling alweer teruggestort naar Discovery Cars. We hadden namelijk onze vertraging aan hen moeten doorgeven. Gelukkig ontdooide de dame achter de balie een beetje - na een paar keer ‘njet’ - en legde uit hoe het verder moest. Discovery in Londen gebeld, eerst wat gekissebist en daarna de telefoon aan de baliemedewerkster gegeven. De oplossing bleek simpel. Discovery maakte een nieuwe reservering voor ons bij Budget, weliswaar voor een andere auto en tegen de op dat moment beschikbare prijs. Dat klonk nogal omineus, maar viel in praktijk erg mee. Extra kosten: tien hele Euri voor een hybride auto met automaat, die ook nog eens een slag groter was dan de auto die we eerder besteld hadden. Kijk, zo hoort het!

Uiteindelijk waren we om een uur of half zeven bij Villa Melián. Marja deed een onderzoekje naar goede restaurants, Albert & Astrid gingen naar de Aldi voor de ontbijtboodschappen. Ik moest per Whatsapp nog een paar dingen aftikken met eigenaresse Yesenia Melián en toen konden we ons opmaken voor het hoogtepunt van de dag, het avondeten! De plaatjes spreken voor zich ;)