Fietsen in Zeeland - 23 juli 2025 - dag 7 - Thuis

Vandaag zal een lange dag worden, want we gaan een experiment doen. Het oorspronkelijke plan was om vandaag in Roosendaal te overnachten en morgen met de trein naar huis te gaan. Maar ook al zijn we blij dat de NS onze fietsen wil vervoeren, het is altijd stressen geblazen, want je moet in de eerste plaats binnen de daluren blijven, dus op tijd in- en uitchecken. Vervolgens ben je niet zeker van een plek en kun je lang niet altijd dicht bij de fietsen zitten om te controleren of ze blijven staan. En dan zijn er nog de medereizigers die in hun ijver om hun eigen fiets binnen te krijgen, jouw fiets soms wat ruw behandelen. Wat we nu gaan doen: we fietsen rustig naar Roosendaal, gaan daar vroeg iets eten en stappen dan vlak na de avondspits op de trein voor een bijna vier uur durende reis. Wie weet neemt bijna niemand dan zijn fiets mee.

We begonnen de dag met een prima ontbijt van onze gastvrouw Annet en met het bestuderen van Buienradar. Die liet aanvankelijk regen zien tussen half 10 en half 11, dus we zouden even wachten met vertrekken. Een halfuurtje later waren die buien al uit beeld verdwenen. Zouden dat nu die popcornwolken zijn geweest waar ze het bij het RTL-weer over hadden? We pakten snel de tassen in en reden weg, met alweer een prettig windje in de rug. Omdat we ruim de tijd hadden, stopten we regelmatig, want er was van alles te zien. Een mooi tafereel vormde een kleine kudde schapen langs het fietspad. Die stonden met zijn allen op een enorme bult rode en gele uien enthousiast te eten. Zowel de volwassen exemplaren als de lammetjes, met gezichtjes die leken op koala’s, hapten de ene na de andere ui op om na consumptie van het vruchtvlees de schillen netjes uit te spugen. Zou hun vlees daardoor al een lichte uiensmaak krijgen? Toen we over de dijk langs de Oosterschelde reden lazen we over verdronken dorpen en hoe hier de natuur wordt beschermd en ontwikkeld. We konden goed zien hoeveel verschil er zit tussen eb en vloed: gisteren stond het water hoog tegen de dijk op, nu moest je wel honderd meter door het slib lopen om bij het water te komen. Terwijl wij de tekst op de borden lazen, kwamen naast ons twee Zeeuwse meisjes op stoere brommers tot stilstand om een sigaretje te roken en te kletsen. Een stuk verderop, toen we bij een strandje even op een bankje zaten voor ons elfuurtje, kwamen ze alweer aanscheuren en werden weer de helmen opengeklapt en de sigaretjes tevoorschijn gehaald. Na de middag waren we door Zeeland heen en lunchten we in een Brabants bosje. Toen was het niet ver meer naar Roosendaal en het was leuk fietsen met wat heuvels en door dorpjes met charmante namen als Brembosch en De Wouwse Plantage.

Gewaarschuwd door de weerberichten hebben we de hele dag de lucht in de gaten gehouden en op Buienradar gekeken. Het bleef droog! Alleen op het allerlaatst, toen we Roosendaal binnenreden, begon het hard te regenen. We schuilden even in de stationshal en ontdekten toen Stek, een leuk cafeetje naast de deur. Daar zaten we tot sluitingstijd, om vier uur. Terug naar de stationshal dan maar, waar we druipend van de regen alvast de Keuzedagen op onze OV-kaart laadden en fietskaartjes kochten. Toen was het bijna half 5, de openingstijd van restaurant Bali Baru. We waren de eerste gasten en dat was maar goed ook, want met al onze natte tassen en jassen namen we aardig wat plaats in beslag. We aten er een heerlijk pittige Bali-schotel. Nu zitten we in de trein, de fietsen hebben een plekje, al kregen ze in de loop van de reis wel gezelschap van nog twee fietsen en een fatbike. Als alles goed gaat, inclusief overstappen in Zwolle, zijn we vanavond om 11 uur thuis.

We hebben vandaag een recordafstand afgelegd, 61 km. Henk is trots op zichzelf na zeven dagen achter elkaar op de fiets, maar is nu wel toe aan een rustdag. Dat gaat morgen lukken, zeker na een nacht in ons eigen bedje. Fietsen hoeft hij in ieder geval niet, alleen een avondje bridgen met zijn echtgenote in café Hooghoudt, in het kader van APIH Zomer Zwerfbridge.