La Douce France - 20 september - dag 14 - L’ Annexe, Le Tréport

Gisteren was het zulk prachtig weer en vandaag? Kwam het, om met weervrouw Marjon de Hond te spreken, al vroeg met bakken uit de lucht. We wilden op onze laatste echte vakantiedag nog heel graag een stukje fietsen, dus raadpleegde Henk Méteo France met als resultaat: vanmiddag zou het een paar uur droog moeten zijn. Dan konden we mooi eerst nog even naar de supermarkt. Het ligt misschien aan mij, maar ik vind wel dat we deze vakantie onevenredig veel tijd doorbrengen in die enorme, koude en sterk naar vis en vlees ruikende winkels. Ook nu slaagden we er weer in om twee tassen met boodschappen te vullen. De komende tijd gaan we vast nog veel aan Frankrijk denken bij het genieten van  de Franse worstjes, druivenpitolie, mosterd, cider en crémants de Bourgogne, Loire, Bordeaux, Limoux en nog meer streken.

Na een simpele lunch werd het inderdaad droog buiten en stapten we snel op de fiets. We reden eerst naar een van de twee zustersteden van Le Tréport, Mers-les-Bains. Dat was een prachtige badplaats waarin vooral het Quartier de Villas Balnéaires in het oog springt. Deze enorme, zeer  kleurrijke panden dateren van eind negentiende eeuw en zijn in art-nouveau of art-décostijl gebouwd. Achter die panden zie je ook hier de Falaises, de krijtrotsen, hoog oprijzen. Ik zag er, dacht ik, een vuurtorentje bovenop staan en zei tegen Henk: fietsen we daar naartoe? Zonder enige aarzeling zei hij ja en ging uitzoeken hoe we er moesten komen. Na wat zoeken en heen en weer rijden vonden we de juiste weg naar boven. En dat was flink aanpoten, een kilometer lang met een stijging van 9 procent. Henk reed voorop, hij klom zonder af te stappen flink door en ik was trots op hem: dat doet hij toch maar weer! Op de platte bovenkant van de krijtrotsen aangekomen bleek het vuurtorentje een op een zeven meter hoge sokkel geplaatst beeld te zijn, de Notre Dame de la Falaise. Zij geldt al sinds het  jaar 1878 als beschermvrouwe van de vissers en naar verluidt kwamen de vrouwen en moeders van vermiste vissers - en later van strijders die ver van huis moesten vechten - hier om te bidden voor hun veilige terugkeer.

We wandelden nog een stukje naar beneden, waar je een geweldig uitzicht had over Le Tréport en de krijtrotsen aan de andere kant, waar we gisteren al zijn wezen kijken. Weer op de fiets reden we nog een heel leuk rondje. We bleven eerst een tijd hoog en reden door mooi boerenland en een paar kleine dorpen. In het plaatsje met de langste naam van Frankrijk, Saint-Quentin-la-Motte-Croix-au-Bailly, begonnen we aan de afdaling, langs een mooie groene weg naar La Ville d’ Eu, de derde zuster van de drie steden. We hadden het best warm gekregen van het fietsen, dus aten we een ijsje bij Aux Delices, aan de gezellige boulevard. Toen we daar gisteravond langsreden en ik de goed bezette terrassen zag, had ik wel zin om daar vanavond te gaan eten. Maar het weer is vandaag overwegend wat grijs en er werd nog meer regen voorspeld, dus eten we lekker in ons huisje: een geroosterd kippetje van de Auchan, zelfgemaakte appelmoes en haricots verts. We drinken er een fles plaatselijke cider bij. Door het keukenraam zien en horen we het onweer losbarsten en de regen naar beneden komen.

Morgen gaan we weer naar huis. We hebben genoten van het mooie Franse land, van de als vanouds gezellige dagen bij Gerda en van de fietstochtjes die we hebben gemaakt. Dank allen weer voor het meelezen en meeleven op onze blog, dat maakt het reizen en het erover schrijven extra leuk.