Waar is het voorjaar? - 20 & 21 mei 2026 - dag 3 en 4 - Château de Logne, Ay-sur-Moselle, Frankrijk

Gisteren was voor het grootste deel een dag om snel te vergeten. Toen ik wakker werd voelde ik me nog prima en vroeg ik aan Marja: ‘zal ik zo even brood halen?’ Een paar minuten later toen ik probeerde op te staan, begon de hele kamer te draaien en kon ik me nog net weer op bed laten vallen. Vervolgens ontzettend misselijk, wat was dit nou? Gelukkig geen koorts, dus maar in bed blijven liggen wachten op betere tijden. Een paar uur later ging het weer iets beter en verkasten we naar ons prachtige nieuwe appartement. Aan het begin van de middag kreeg ik weer een beetje trek (Marja was inmiddels naar de bakker geweest) en aan het eind van de middag hebben we nog een stukje gewandeld, maar dat was het wel zo’n beetje. 

Op de terugweg kwamen we eigenaresse Corinne tegen die vertelde dat ze bezig was ervoor te zorgen dat we ons nieuwe onderkomen tot en met maandag konden bewonen. Prima service natuurlijk! Ook zij uitte haar verbazing over de onaangename geur in ons eerste appartement, die ze zelf niet had waargenomen, omdat ze vlak na de eerste schoonmaakronde - alle ramen stonden nog open - was wezen inspecteren. Dat deel van het complex (uit de 19e eeuw) was wel erg vochtig, zeker na het slechte weer van de laatste weken, dus dat zou wellicht een verklaring zijn. Vanmiddag echter zagen we een flinke zwart-witte kat(er) langs het appartement lopen, waar opnieuw alle ramen open stonden om het te luchten. Ik heb maar even een appje met foto gestuurd om ze te waarschuwen….

Na een nacht heerlijk slapen in ons nieuwe kingsize bed was ik weer helemaal hersteld. Het zou vandaag een prachtige voorjaarsdag worden, maar aanvankelijk was het nog koud en mistig. Brood gehaald, rustig ontbeten en toen de zon echt doorkwam zijn we op de fiets gestapt. We zijn eerst anderhalf uur over ‘la Voie Bleue Moselle-Saône à vélo’ gefietst. Mooi vlak langs het water, niet zo zeer langs de Moezel zelf, die hier nog niet bevaarbaar is, maar langs het parallel daaraan gegraven ‘Canal des Mines de Fer de la Moselle’. Het kanaal werd druk bevaren door joekels van binnenvaartschepen die vooral steenkool kwamen halen. Op het fietspad waren we ook zeker niet de enigen: oude en jongere mannen op racefietsen, grijze echtparen op e-bikes, een in oranje hesjes gehulde schoolklas met flink wat begeleiders, meerdere fietsvakantiegangers en diverse joggers en wandelaars. 

Langs het water fietsen is altijd leuk tot het na verloop van tijd wat saai wordt, dus toen we de Moezel konden oversteken naar Königsmacker om daar de heuvels in te fietsen was de keuze snel gemaakt. De streek waar we zijn heeft een behoorlijke fietsinfrastructuur met routes over kleine landweggetjes en vrijliggende fietspaden langs grotere wegen en ook een behoorlijke bewegwijzering. Het eerste stuk was werkelijk schitterend over een verder verkeersvrij parcours door het dal van de Canner. We lunchten op een bankje in de zon en spraken het ‘g’-woord: genieten. Om uit het dal te komen moest er flink geklommen worden (naar Metzervisse) en daarna nog een keer om op de goede weg terug naar de Moezel te komen. Dat was de eerste keer weer sinds Lanzarote, waar we nog e-ondersteuning hadden, dus bij thuiskomst hadden we allebei behoorlijk ‘stieve poot’n’. 

Tot ons grote genoegen zagen we op Polarsteps dat 15 jaar reclame maken voor fietsen tijdens vakanties eindelijk zijn vruchten heeft afgeworpen: Just & Hanneke, die tot nu toe de e-bike hooguit gebruikten om van hun huis in Hillegersberg in het centrum van Rotterdam te komen en dan nog alleen bij prachtig weer, maken nu fietstochten langs de Loire vanuit Orleans. Kudo’s! De bestemmingen zijn niet veranderd: onderweg moet er zeker een goed bekend staand restaurant worden aangedaan. Om dit heugelijke feit te vieren hebben wij vanavond bij Marja’s heerlijke tomatenrisotto een passende Crémant de Loire ontkurkt.

Vandaag 55 km en ruim 300 hoogtemeters.