Lanzarote, here we come - dag 7 - 27 maart 2026 - Casa Melián - Playa Blanca, Lanzarote

Wubbo reageerde gisteren met een optimistische boodschap over het altijd prachtige weer op dit eiland, terwijl ik net een half uur daarvoor een bericht op internet had gezien dat er op onze dag van aankomst s’avonds op nog geen vijf km van ons huisje meer dan 100 mm regen was gevallen uit één bui. Enkele honderden mensen moesten zelfs worden geëvacueerd naar nabijgelegen hotels. De modder wordt langzamerhand opgeruimd, maar is nog niet overal weg. Voor vandaag was er wel zonnig weer beloofd, met name later op de dag, en dat paste prima bij het plan van Marja et moi om een stuk te gaan fietsen over het eiland.

We hadden de fietsen gisteren al gereserveerd, met bescheiden motortje. Daar waren we vanmorgen heel erg blij mee, want de route naar Timanfaya National Park was schuin tegen windkracht vijf in en ging fors omhoog. We hadden de motor stoer in de ECO-stand gezet, die wel net iets meer deed dan alleen het extra gewicht van de fiets compenseren. Via de Salinas de Janubo kwamen we na een km of 15 in Yaiza aan waar een typisch Spaans restaurant lonkte voor drinken en een zoet elfuurtje. Ze hadden er ook allerlei heerlijk uitziende tapas, dus we bedachten al snel dat we daar op de terugweg opnieuw zouden aansteken.

Even verderop bereikten we de lavavelden van het NP en na een km of acht vooral omhoog en nog steeds tegen de wind in, hadden we die wel gezien. We konden even van de weg af bij het startpunt van de dromedarissafari’s, waar we bijna 30 jaar geleden met de kinderen ook al eens waren geweest (Tierra del Fuego). Na een paar foto’s van de beesten en de mooie rotsen gaf de batterij van de camera er de brui aan; gelukkig bracht de telefoon uitkomst.

Terug naar Yaiza hoefden we eigenlijk geen moment bij te trappen, dus we snapten nu waarom het op de heenweg zo pittig aanvoelde. De tapas (aardappeltortilla’s, iets met kikkererwten en veel knoflook, en gestoofd vlees in een lekker sausje) waren heerlijk. De zon kwam er steeds vaker door tijdens het laatste stuk naar de Casa.

Albert & Astrid hadden bedacht dat ze de fietsen ook nog wel even wilden testen, dus die zijn over de boulevard naar de Faro de Pechiguera gereden en hebben daarna de fietsen weer ingeleverd. 

Vanavond was het weer tijd voor een vismaal, ditmaal aan de boulevard bij El Secreto. Ik had een wat tegenvallende zeevruchtenpasta (teveel pasta, te weinig zeevruchten) en de anderen hadden heerlijk verse gegrilde vis, met Canarische aardappeltjes en salade.